بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٧٠ - الف) فلسفه ى غيبت امام (عليه السلام)

را از جمله بهترين اعمال قرار داده اند. طبق برخى روايت ها كسانى كه در زمان غيبت حضرت مهدى(عج) بر امر تشيع باقى و استوار بمانند بمنزله ى كسانى هستند كه در ركاب آن حضرت در راه خدا بجنگند، بلكه مانند كسانى هستند كه در خدمت آن حضرت به شهادت رسيده باشند.

در روايت ابوخالد كابلى از حضرت على بن الحسين (عليهما السلام) آمده است: «قال يا ابا خالد انّ اهل ... القائلون بامامته، المنتظرون لظهوره، افضل كل زمان، لأنّ الله تعالى ذكره اعطاهم من العقول و الأفهام و المعرفة ما صارت به الغيبة عندهم بمنزلة المشاهدة و جعلهم فى ذلك الزمان بمنزلة المجاهدين بين يدى رسول الله بالسيف اولئك المخلصون حقّا و شيعتنا صدقا و الدّعاة الى دين الله سرّاً و جهراً[١]; حضرت امام سجّاد (عليه السلام)فرمود: اى اباخالد مردم زمان غيبت حضرت مهدى (عليه السلام) كه قايل به امامت آن بزرگوار هستند و انتظار ظهورش را مى كشند بر مردم همه ى زمان ها برترى دارند، زيرا كه خداى تعالى به ايشان به اندازه اى عقل و فهم و شناخت داده است كه غيبت آن حضرت نزد ايشان بمنزله ى مشاهده و عيان است و خدا ايشان را همانند كسانى قرار داده است كه در ركاب پيغمبر خدا (صلى الله عليه وآله) با شمشير جهاد مى كردند (و اينان مقامشان مانند مجاهدان بدر و اُحد است) ايشانند كه حقيقتاً خالص از هر شك و شبهه مى باشند و اين ها شيعيان راستين ما و مبلّغان دين و دعوت كنندگان دين خدا هستند. هم در پنهانى و هم آشكارا».

حديث مالك بن اعين نيز به همين معنا اشاره دارد: «قال ابوعبدالله (عليه السلام): انّ الميّت منكم على هذا الأمر بمنزلة الضّارب بسيفه فى سبيل الله[٢]; حضرت امام صادق (عليه السلام)فرمود: مسلّم است آن كسى كه در زمان غيبت با اعتقاد به امر تشيّع بميرد بمنزله ى كسى است كه در راه خدا شمشير مى زند».