بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٢٧١ - الف) فلسفه ى غيبت امام (عليه السلام)

حديث فيض بن مختار: «قال: سمعت اباعبدالله (عليه السلام) يقول: من مات منكم و هو منتظر لهذا الأمر كمن هو مع القائم فى فسطاطه. قال ثمّ مكث هنيئة ثم قال: لا بل كمن قارَع معه بسيفه. ثم قال: لاوالله اِلاّ كمن استشهد مع رسول الله (صلى الله عليه وآله)[١]; فيض بن مختار گويد شنيدم حضرت امام صادق (عليه السلام) مى فرمود: هر كس از شما شيعيان بميرد در حالى كه منتظر ظهور حضرت مهدى (عليه السلام) باشد مانند كسى است كه با آن حضرت در خيمه ى قائم آل محمد (عج) باشد. (فيض) گويد آن حضرت مقدارى مكث كرد و سپس فرمود: نه، بلكه مانند كسى است كه در خدمت آن حضرت با شمشيرش بر دشمنان بتازد. سپس فرمود: نه، به خدا قسم، نيست مگر مانند كسى كه در حضور رسول خدا (صلى الله عليه وآله) به شهادت رسيده باشد».

شيعيان در زمان غيبت با علم، فكر و انديشه، دين اسلام را تبليغ مى كنند و با وجودى كه دستشان از دامن پر بركت و پر فيض امامشان كوتاه است، باز هم مشغول فعّاليت در راه دين مقدّس اسلام مى باشند، و از فيض تبليغ دين و حفظ اركان اسلام برخوردار مى شوند و يكى ديگر از فضيلت هاى زمان غيبت را كه انتظار فرج و گشايش كار ائمّه ى دين حق مى باشد درك مى كنند. رسول خدا (صلى الله عليه وآله) ايشان را برادران خود خوانده است كه اگر امام (عليه السلام)غايب نمى بود اين فضيلت ها و برترى ها بدست نمى آمد.

در حديث ابى بصير از حضرت باقر (عليه السلام) آمده است: «قال: قال رسول الله (صلى الله عليه وآله)ذات يوم و عنده جماعة من اصحابه: اللّهمّ لقّنى اخوانى مرتين، فقال من حوله من اصحابه: اما نحن اخوانك يا رسول الله؟ فقال: لا انّكم اصحابى و اخوانى قوم فى آخر الزّمان آمنوا بىو لم يرونى...[٢]; روزى رسول خدا (صلى الله عليه وآله) در جمع اصحابش فرمود: پروردگارا دوباره برادرانم را به من بنمايان. يارانى كه در اطرافش بودند، گفتند: مگر ما