بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ١٣٥ - ١ ـ سوشيانت

است[١]. براى آگاهى از روايت هاى اين منابع و بطور بسيار خلاصه مواردى ذكر مى شود:[٢]

در جهان بينى زرتشتى، عمر جهان دوازده هزار سال يا چهار دوره ى سه ساله دانسته شده است. سه هزاره ى نخست گيتى روحانى و مينوى بود و اهريمن در ژرفاى تاريك خود از آفرينش نيكى ها خبرى نداشت. در سه هزاره ى دوّم، اهريمن بر جهان يورش آورد و همه جا را به ويرانى كشيد. در پايان اين سه هزاره، غلبه با اهوره مزدا شد و اهريمن و ديوان به دوزخ خود انداخته شدند، ليكن اينان پيش تر گيتى را آلوده كرده بودند و از اين رو سه هزاره ى سوم و چهارم به حالت «آميخته» بود، آميختگى ميان نيكى ها و بدى ها. سراسر سه هزاره ى سوّم به خيزش شاهان پيشدادى، سلطه ى هزار ساله ى اژى دهاك و شهريارى كيانيان گذشت تا عاقبت در ابتداى آخرين سه هزاره (‌ چهارم)، زرتشت پا به عرصه ى وجود نهاد. باور زرتشتى چنان است كه در اين دوره، عاقبت بدى ها شكست قطعى مى خورند و گيتى از ريم آن ها پالوده مى شود. در پايان هر هزاره از اين دوره، سوشيانتى از تخمه ى زرتشت، براى يارى دين بِهى[٣] و مسلّم گردانيدن شكست دشمنان، ظهور مى كند.

در پايان هزاره ى دهمِ خلقت (‌ اولين هزاره از سه هزاره ى چهارم)، «پَشوتَنْ»[٤]، پسر شاه گشتاسپ كيانى ظهور مى كند و رهبرى مؤمنان را به دست مى گيرد. وى با يارى ١٥٠ مرد پرهيزگار و شمارى ايزد، نيروهاى اهريمن را خواهد