حكم شرعى را تغيير نمى‌دهد، لذا لازم است و لو با گرفتن دستمال در بينى خود به بهانه اينكه خون دماغ شده، نماز را رها كند و از جماعت خارج شود، هر چند كه اگر نماز را صورتاً ادامه دهد، نماز مأمومين باطل نمى‌شود و در اين صورت لازم نيست به آنها اطلاع دهد.

س ٨١- شخصى مبتلا به درد پا و زانو است لذا در نماز جماعت كه شركت مى‌كند بين دو سجده بصورت نيم‌خيز تكبير مى‌گويد و مجدّداً با امام به سجده مى‌رود، آيا شركت او در جماعت اشكال دارد؟

ج- چنانچه نشستن براى او مطلقاً (يعنى چه در جماعت چه فرادى‌) مشقت دارد، شركت او در جماعت اشكال ندارد. بلى اگر به طور فرادى بتواند بين دو سجده بنشيند بايد نماز را فرادى بخواند.

س ٨٢- اين جانب امام جماعت را عادل نمى‌دانم و به او اقتدا نمى‌كنم، آيا جايز است به ديگران بگويم و آنها را از بى‌عدالتى او آگاه كنم؟

ج- خير، جايز نيست؛ بلكه غيبت مى‌شود و حرام است.

س ٨٣- شخصى از طرف مراجع نمايندگى و اجازه در امور حسبيه دارد، آيا همين اجازه دليل بر عدالت او مى‌شود و مى‌توانم به او اقتدا كرد؟

ج- در نماز جماعت مأمومين بايد اطمينان به عدالت امام جماعت پيدا كنند، لذا اگر فردى از اين اجازه اطمينان به عدالت آن فرد پيدا كرد مى‌تواند به او اقتدا كند و الّا تا وقتى مطمئن نشده نمى‌تواند اقتدا كند. و صِرف اجازه و نمايندگى دليل عدالت و عادل بودن شخص نمى‌شود.

س ٨٤- اين جانب خود را عادل نمى‌دانم، آيا مى‌توان امام جماعت شوم؟

ج- يكى از شرايط امام جماعت عدالت است، ولى همين كه مأمومين شما را عادل بدانند مى‌توانيد امام جماعت شويد و نماز صحيح است اما بايد