س ٢٧٧- آيا جايز است براى جلوگيرى از سرايت بعضى از بيمارى‌ها كه اگر جلوگيرى نشود، منجر به مرگ شخص يا فلج شدن وى مى‌شود عضوى از بدن را قطع كرد و بر فرض جواز، آيا ديه دارد؟

ج- بطور كلى در صورت علم يا اطمينان و با رعايت اهمّ و مهمّ و با عدم احتمال عقلايى به امكان معالجه با دارو و عدم اميد به بهبودى و لو با تأخير قطع عضو، با اجازه و رضايت خود بيمار يا ولى شرعى او مانعى ندارد و در اين فرض ديه ندارد.

س ٢٧٨- اگر مسئولين بيمارستان به منظور پيوند اعضاى شخص زنده به زنده نسبت به قبول مسئوليت جوانب اين كار از فرد دهنده تعهد كتبى بگيرند و به علل گوناگون و بدون قصور از ناحيه پزشكان، وى فوت كند، آيا دادگاه حق مؤاخذه مسئولين بيمارستان را دارد؟

ج- در فرض سؤال با شرط برائت ذمه وجهى براى مؤاخذه و ضمان نيست.

س ٢٧٩- با توجه به اين كه بعد از مرگ، ديه حق وارث است، اگر فرد دهنده عضو تعهد كند كه در صورت مرگ وى پزشك مربوطه در قبال پرداخت ديه مسئوليتى ندارد آيا چنين تعهدى كفايت مى‌كند؟

ج- بلى كفايت مى‌كند و ورّاث حقّى ندارند.

س ٢٨٠- حال بيمار به گونه‌اى است كه پزشك فرصت گرفتن تعهد و شرط عدم ضمان را ندارد و بايد فوراً مريض را عمل كند، اگر عمل منجر به فوت شود، آيا پزشك مسئول است؟

ج- در فرض سؤال كه حفظ نفس محترمه مطرح است، لازم است پزشك‌