ج- ورّاث قبل از اداى دين ميّت از اصل مال ميّت و قبل از عمل به وصيّت، نمى‌توانند در ارث تصرّف كنند و مهريه زن جزء ديون ميّت مى‌باشد كه بايد قبل از تقسيم و تصرّف در ارث بپردازند.

س ١٠٨- شخصى براى ثلث اموال خود محل مصرفى را معين كرده و علاوه بر آن اظهار داشته است كه مهريه همسر او كه اكثريت اموال او را شامل مى‌شود بدهند. بيان فرماييد: اولًا چنين وصيتى وجهه شرعى دارد؟ ثانياً پرداخت مهريه بر ساير وراث واجب است؟ ثالثاً تقدم و تأخر در ذكر موارد فوق (ثلث و مهريه) تغييرى در حكم دارد؟

ج- مهريّه، دين محسوب مى‌شود كه بايد از اصل مال پرداخت شود و اگر وصيّت هم نكرده بود بايد از اصل مال مى‌پرداختند و آنچه از مال بعد از اداى ديون ميّت باقى ماند ثلث آن صرف مصرفى مى‌شود كه معيّن كرده است و بقيّه بين ورثه كما فرض اللَّه تقسيم مى‌شود.

س ١٠٩- پدر اين جانب وصيت كرده كه جنازه او را به كربلا برده و در آنجا دفن كنند و فعلًا مدت ٣٠ سال است كه فوت كرده و هنوز امكان عمل به وصيت پيدا نشده است، تكليف اين جانب را روشن فرماييد.

ج- به طور كلى عمل به وصيت مقيد به زمان خاصى نيست. لذا هنگام قدرت و امكان لازم است طبق وصيت عمل كنيد.

س ١١٠- اگر كسى نسبت به تمام ماترك خود وصيت كند و همه ورثه نيز در آن زمان با وصيت موافقت كرده‌اند، آيا پس از فوت موصى وصيت مزبور نافذ است؟