پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٩٠ - چرا بايد در شگفت بود؟

پيشى نگرفته است: ١- مرگ و ميرها و بلاها و گرفتارى‌ها را مى‌دانم؛ ٢- نژادها و احكام درست و واقعى را مى‌دانم؛ ٣- آن چه پيش از من بوده، از ياد نبرده‌ام؛ ٤- و آن چه از من پوشيده و پنهان است، در علم من عيان و آشكار است. ٥- به اذن خداوند مژده دهم و از سوى او اداى وظيفه كنم و به مردمان برسانم. همه اين‌ها، از عنايت خداوند است، و اوست كه مرا در پرتو دانش خود، بدان توانا كرده است.

تنها على بن ابى طالب عليه السلام از چنين دانش گسترده‌اى برخوردار نيست؛ بلكه همه امامان عليهم السلام به لحاظ اين‌كه حجّت‌هاى خدايند، از اين دانش وسيع الهى، برخوردارند. امام رضا عليه السلام، در نامه‌اى به عبداللَّه بن جندب نوشت:

بى‌گمان، محمّد صلى الله عليه و آله امين خدا در ميانِ خلق او بود، و چون رحلت فرمود: ما- اهل بيت- وارثانِ او هستيم. از اين رو، ما امين‌هاى خداوند در زمين او هستيم، دانش بلاها و رويدادهاى ناخوشايند و نژاد عرب و دانش پيدايش اسلام، نزد ماست. هر كه را ببينيم بشناسيم؛ كه به حقيقت ايمان دست يافته (مؤمن واقعى) است، يا منافق است. شيعيان ما، با نام خود و پدران‌شان، نزد ما شناخته شده‌اند. خداوند از ما و آن‌ها، پيمان گرفته است. آن‌ها از سرچشمه ما، آب حيات مى‌نوشند و به راهى كه ما مى‌رويم، مى‌روند. جز ما و آن‌ها، كسى بر آيين اسلام نيست. [١]

پاسخ دو پرسش:

[١]. همان، ص ٢٢٣.