پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٦٥ - مقدّمه

«إِنَّكَ مَيّتٌ وَ إِنَّهُم مَّيّتُونَ». [١]

بى گمان تو خواهى مرد، و آنان نيز مى‌ميرند.

«وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ». [٢]

و محمّد جز فرستاده‌اى نيست كه پيش از او [نيز] فرستادگانى [بوده و] گذشته‌اند.

بر اين اساس، به تصريح قرآن كريم، اگر بميرد يا كشته شود، نمى‌سزد كه انقلاب پيش رَوِ او، به انقلابى ارتجاعى و پَسْ رَو، بازگردد، و مسلمانان را نشايد، به راهى روند كه در دوران جاهليت، در پرتو تعاليم وحى، با شتاب از آن گذر كرده‌اند. محمّد صلى الله عليه و آله، آخرين فرستاده خداوند است، تا رسالت‌ها و هدف‌ها و مسئوليت‌ها را، به خاكيان برساند، و انقلابى در درون‌ها و انديشه‌ها و اخلاق آدميان پديد آوَرَد؛ انقلابى انسانى و الهى كه با استوارىِ قامت، بر وفق فطرت آدميان، رو به سوى تعالى‌ها، اوج گيرد. در آيين او، در عين حال كه معنويت و ايمان، جايگاهِ بزرگى دارد، از حقايق ملموس و واقعيت‌هاى محسوسِ حياتِ اين جهانى نيز، به هيچ وجه، غفلت نشده است. از اين رو، آن بزرگوار، علاوه بر دريافت وحى و ابلاغ آن به آدميان، از جانب خداوند مأموريت يافته بود، تا به تبيين شريعت و تعليم آموزه‌هاى راقىِ آن بپردازد و به تأسيس حكومت و تدبير امورِ مسلمانان بر مبنا و اساس دين، اقدام كند:

«وَ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ الذّكْرَ لِتُبَيّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ». [٣]

[١]. زُمَر، آيه ٣٠.

[٢]. آل عمران، آيه ١٤٤.

[٣]. نحل، آيه ٤٤.