پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٧٣ - برخوردارى از علم غيب در قلمرو امور شخصى و اجتماعى

٣- «وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَءَاتَل- هُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ‌ و مِمَّا يَشَآءُ». [١]

و داوود، جالوت را بكشت و خداوند به او پادشاهى و حكمت داد و از آن چه مى‌خواست او را بياموخت.

٣- «وَ جَعَلْنهُمْ أَ ل مَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَيْنَآ إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَ تِ وَ إِقَامَ الصَّلَوةِ وَ إِيتَآءَ الزَّكَوةِ وَ كَانُوا لَنَا عبِدِينَ». [٢]

و ايشان (ابراهيم و اسحق و يعقوب) را پيشوايانى كرديم كه به فرمان ما راه نمايند، و به آن‌ها، انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و دادنِ زكات را وحى كرديم، و ما را پرستندگان بودند.

نتيجه اين كه، برگزيدگان خداوند؛ پيامبران و اولياى بزرگ خداوند مانند يوسف و طالوت و ابراهيم و اسحق و يعقوب و ... همه و همه، در اداره شئون جامعه و سامان دهى امور مادى و معنوى انسان‌ها، كه مستلزم دانايى وسيع است، از دانش غيب و مددها و راهنمايى‌هاى خداوند برخوردارند و اين خداوند است كه آن‌ها را، در مواضع سرنوشت‌ساز، رهنمون است، و آن‌ها را از پديده‌هايى كه در آينده روى مى‌دهد، آگاه مى‌كند و آن چه را كه اقتضاى زمامدارى و تدبير امور انسان‌ها است و تأمين كننده سعادت دنيا و آخرتِ آنان است، مى‌آموزد؛ يوسف را «تأويل احاديث» و داود را حكمت و مُلْك دارى مى‌آموزد و پيامبرانى را كه به پايگاهِ امامت راه يافته‌اند تا رهبرى معنوى و باطنى را نيز، بر عهده گيرند، به انجام كارهاى نيكو وا مى‌دارد.

[١]. بقره، آيه ٢٥١.

[٢]. انبياء، آيه ٧٣.