پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٨ - حديث ثقلين

سرِ جماعت است؛ و از گروه‌گرايى، بپرهيزيد كه تك روان بهره شيطانند؛ هم بدان سان كه گوسفندان بريده از رمه، بهره گرگهاى بيابان.

براى توضيح و تشريح اين نقش مهم و عملى امامِ برگزيده خداوند و تبيين جايگاهِ آن در معارف اسلامى، كه مهم‌ترين و محورى‌ترين نقشِ امامت است، بايد گفت:

يك، قرآن مجيد كه از صقع ربوبى فرود آمده است، كتاب زندگى و مايه طراوت و شادابى حيات مادى و معنوى انسان‌هاست:

«يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ». [١]

اى مؤمنان [نداى‌] خداوند و پيامبر را هرگاه شما را به چيزى فراخوانند كه به شما زندگى مى‌بخشد، اجابت كنيد.

دو، از آنجا كه فهم و دركِ معارف دينى، پيش از عمل، ضرورى است؛ چرا كه فهمِ بى‌عمل، تباهى مى‌آورد، و عملِ صحيح و صالح بدون فهم و دركِ درست، محال و ناشدنى است؛ ناگزير، مسلمانان نيازمند فهم درست و درك صحيحِ مقصودِ از اين معارف‌اند.

سه، فهم‌ها و درك‌ها متفاوت آفريده شده است. و همين گونه گونى در آفرينش، اگر چه امرى طبيعى و موجب زيبايى و جمال آدميان و راز و رمزِ «نيكوترين ساختار» (أحسن تقويمِ) آن‌هاست؛ ليكن تفارق فهم‌ها در برخورد با كتاب الهى (قرآن) و سنّتِ نبوى، خود، دريافت‌هاى گوناگونى را به دنبال دارد، تا

[١]. انفال، آيه ٢٤.