پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١١١ - بررسى پاره اى از روايات

( «ذكر»، يادآورى) است و مايه بيدارى تو و قوم توست (اهل بيت عليهم السلام)، مسئوليتى بزرگ بر دوش تو و بر دوش آنان (اهل بيت عليهم السلام)، برنهاده است. بر اين اساس، مُفاد و مفهوم اين دو آيه، به ضميمه و پيوست رواياتى كه در ذيل آن‌ها آمده است، خداى تعالى، امامان شيعه عليهم السلام را، هم چون پيامبر صلى الله عليه و آله، در جايگاهِ هدايت خلق و سامان‌دهىِ زندگى مادّى و معنوى آنان، قرار داده است؛ يعنى آن‌ها نيز، چون پيامبر صلى الله عليه و آله، از سوى خداوند براى هدايت و سامان‌دهى جامعه دينى، برگزيده شده‌اند كه بايد امورِ دينى و دنيايى مؤمنان را، بر اساس طرحى كه قرآن كريم ارائه داده است، سامان داده و اين مسئوليت بزرگ را، كه پس از پيامبر گرامى، هر يك پس از ديگرى، بر عهده دارند و در رستاخيز درباره آن، بازخواست خواهند شد: «وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ»، جامه عمل بپوشند.

نتيجه آن چه در اين دو آيه با پيوستِ روايات، بدان‌ها اشاره شده، عبارت است از:

١- امامان شيعه عليهم السلام همگى، چون پيامبر صلى الله عليه و آله هدايتگر مردمند.

٢- آموزه‌هاى قرآنى بيانگرِ طرحى است، كه بر اساس آن جامعه دينى تدبير مى‌شود.

٣- امامان شيعه عليهم السلام هم‌چون پيامبر صلى الله عليه و آله، نبايد در انجام رسالتى كه بر دوش دارند، كوتاهى وَرْزند.

٤- آن بزرگواران هم‌چون پيامبر، در قبال اين مسئوليت الهى در پيشگاه خداوند، بازخواست خواهند شد.

٥- امامان عليهم السلام داراى فهم معصوم‌اند؛ يعنى «فهم معيار» و آشناىِ به كتاب‌الهى.