پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢١٥ - ناكجا آباد

قرينه‌هاى بسيارى كه امام حسين عليه السلام با آنها مواجه شده بود؛ مانند رفتار وحشيانه عبيداللَّه، و گفتار فرزدق و نظير اين‌ها!!

بر اين اساس، امام حسين عليه السلام نه تنها از شهادت خود آگاه نبود؛ بلكه با وجود قرينه‌هاى بسيار وارد عرصه احتمال شده بود؛ يعنى احتمال مى‌داد كه آن پيش‌گويى درباره او و يارانِ اوست. ازاين رو خود را براى شرايط سخت‌تر آماده كرد.

افزون بر اين، مؤلّف مدّعى است كه تعبيرِ: «ههُنَا مَحَطُّ رِحَالِنَا» را امام حسين عليه السلام پس از ورود به كربلا نفرموده است؛ چرا كه در منابعى از قبيل تاريخ طبرى و تاريخ يعقوبى و ... از آن ياد نشده است. و اين ابن اعثمِ دروغگوىِ دروغ‌پرداز است كه آن را به امام حسين عليه السلام استناد داده است.

اگر بر اساسِ باورِ مؤلّف، بپذيريم كه ابن اعثم دروغگويى لاابالى بوده است، و امّا هم‌چنان كه در موارد بسيارى ديده شده است، ممكن است در مقام استنباطِ حكمى، يك فردِ دروغگو، سخن راستى را بگويد؛ چرا كه مضمون سخن او همان مضمونى است كه در روايات معتبر آمده است. سخن ابن اعثم چنين است؛ يعنى به لحاظ اين كه با موازين علمى و قرينه‌هاى خارجى سازگار است، انكارناپذير است. بنابراين، تأكيدِ مؤلّف بر اين كه «ههُنَا مَحَطُّ رِحَالِنَا و ...» از ساخته‌هاى ابن اعثم است، تأكيدى نابجاست.

نكته اين كه، به باورِ ما شيعيان همه امامان، نور واحدند و در كمالات و فضايل و ويژگيهاى امامت همسان.

بر اين اساس بايد از آقاى مؤلّف پرسيد: چه تفاوتى ميان امير مؤمنان على عليه السلام و فرزندشان امام حسين عليه السلام است؟ چرا بايد يكى را آگاه و ديگرى را ناآگاه بدانيم؟ و اگر گفته شود كه أوّلًا: اميرِ مؤمنان على عليه السلام اين پيش‌گويى را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده است؛ ثانياً: به گونه اجمال نقل شده است؛