پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢١ - آموزه امامت، فعّال ترين حوزه فكرى مسلمانان

دفاع منطقى از اسلام نبوّت و در نهايت، دفاع از حقوقِ انسان است؛ حقوقى كه بايد گرفته شود، حقوقى كه تبيينِ آن، پايگاهِ اجتماعى پيامبر صلى الله عليه و آله را روشن مى‌كند.

دفاع از حقيقت و عدالت و فضيلت و انسانيّتِ انسان است، كه ماهيّتِ فرازمانى و فراتاريخى دارند. و دفاع از عناصرى است كه گذشته و حال و آينده در مورد آنها واقعيت معنايى ندارد. چرا كه زمان و تاريخ، نه تنها توانِ به تاريخ سپردنِ اين عناصر بالنده را ندارد؛ بلكه خود، از آنها معنا و مفهوم مى‌گيرد.

بنابراين، اگر دانشورانِ شيعى در اين امر مهم اسلامى به تحقيق و گردآورى اسناد و مدارك تاريخى- آنهم بيش‌تر در منابع اهل‌سنّت- برخاسته‌اند، از آن روست، كه اين حقيقت ماندگارِ موردِ نياز بشرّيت را همواره در ذهن و زندگىِ انسان‌هاى شيفته و بى‌قرارِ حقيقت و عدالت، زنده نگه دارند. شيعيان على عليه السلام در ژرفاى تاريخ خونبارِ خود، به دنبالِ مسير حركت خويش‌اند؛ چرا كه تاريخ‌شان پيامى بلند دارد، و آن‌ها را در آن، پيام رسانان و راهبرانى است كه الگوهاى زنده امروزشان است. در ژرفاى تاريخ‌شان به خانواده‌اى تعلّق خاطر دارند كه خداوند آن‌ها را از هر گونه پليدى و پلشتى دور داشته و با دست خويش تطهيرشان كرده است:

«إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهّرَكُمْ تَطْهِيرًا». [١]

جز اين نيست كه خداوند مى‌خواهد از شما «اهل بيت» هر پليدى را بزدايد و شما را به شايستگى پاك گرداند.

افزون بر اين، آن چه در آن روز تاريخى؛ روز بزرگ خدايى «عِيداللَّهِ الأكبَر» با آن تمهيدات اعلام شد، در حقيقت گزاردن تكليفى بود از جانب خداوند، كه‌

[١]. احزاب، آيه ٣٣.