پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٢ - حديث ثقلين

با عترت، قطع رابطه با خداوند خواهد بود:

«يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ». [١] اى مؤمنان! از خداوند پروا كنيد و به سوى او راه جوييد».

٤- ويژگى «اضافه»، آن است كه «مضاف» از «مضاف اليه» كسب شرافت مى‌كند؛ چرا كه اضافه در مواردى از جمله در اين‌جا، تشريفى است. و با اين كه كتاب از خداوند و عترت از پيامبر صلى الله عليه و آله، كه تجلّى اعظم الهى است، كسب شرافت و فضيلت كرده است، و امّا تعبير به «ثَقَليْن» در سخن پيامبر داستانِ ديگرى دارد؛ داستانِ ارجمندى و گرانسنگىِ اين دو بازمانده پيامبر صلى الله عليه و آله است. از اين رو، درك عظمتِ اين دو، وَراىِ درك‌هاى عادى است.

قرآن، همچنان كه در حديث آمده است، تجلّى خالق در مخلوق است:

تَجلّى‌ لَهُم- سُبْحَانَهُ- فِي كِتَابِهِ مِنْ غَيْرِ انْ يَكوُنوُا رَأَوْهُ بِمَا ارَاهُم مِنْ قُدرَتِهِ، وَخَوَّفَهُم مِنْ سَطْوَتِهِ. [٢]

خداى سبحان در كتاب خود بى‌آن كه او را بنگرند خود را به بندگان شناساند و قدرت خود را به همه نماياند و از قهر و مهابت خود ترساند.

و امّا عترت، افزون بر اين كه، در سخن پيامبر صلى الله عليه و آله طَراز و عِدل قرآن است و در همه ويژگى‌ها، از جمله شكوه و جاودانگى، با قرآن شريك است، بنا به تعبير امام رضا عليه السلام، از جايگاه ويژه‌اى برخوردار است:

ابر بارنده و رگبارِ فرو ريزنده و آسمان سايه‌گستر و زمين‌

[١]. مائده، آيه ٣٥.

[٢]. نهج البلاغه، خطبه ١٤٧.