پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٢ - مهم ترين نقشِ دينى امام

نمى‌بايست، به خلافت برمى‌گزيدند. و از آن جا كه امامت در حقيقت رهبرى عقل آدمى است؛ يعنى همان گوهرى كه قوام انسان به آن است: دِعامَةُ الانسَانِ العَقل»، [١] و باروَر ساختنِ آن در جهت «عبوديّت» و جوار قرب ازلى است و در نهايت، سعادت جاودانه اوست، دفاع از آن، دفاع از انسانيّتِ انسان است، نه دفاع از شخص امام على بن ابى‌طالب عليه السلام و امامان ديگر عليهم السلام!

شيعيان بر اين باورند كه اگر در آرمان شهرِ (/ مدينه فاضله) افلاطون، «فيلسوفان حاكمان‌اند و حاكمان فيلسوف»؛ يعنى رهبرى جامعه را فيلسوفان بر عهده دارند و جامعه، حكيمانه تدبير مى‌شود؛ در آرمان شهر اسلامى، به تعبير ديگر، در مدينه فاضله نبوى (/ مدينة النّبى) نيز، بنا به ديدگاهِ شيعيان، نخست نبىّ صلى الله عليه و آله و سپس جانشين و جانشينانِ وى، اداره امور مردم را بر عهده دارند. و چون نهادِ امامت از منظر شيعيان، صرفاً، يك نهاد سياسى نيست، و از سويى جهان را نيز، جاى درنگِ آدمى نمى‌دانند، بر اين باورند كه رهبرى مدينه فاضله نَبَوى؛ هم رهبرى امور دنيوى است، و هم رهبرى امور اخروى. و از اين روست، كه امامت را از اصول دين (/ يكى از اصول پنجگانه مذهبِ تشيّع) مى‌دانند، و بر آن‌اند كه جانشين حضرت محمّد صلى الله عليه و آله پسر عموىِ آن حضرت، امام على بن ابى طالب عليه السلام است و هم، از قبيله قريش است و هم، برترينِ امّت است و هم، معصوم و از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله برگزيده شده است. و از گزينشى كه به امر خداوند و بر پايه خصائص برتر صورت گرفته است، به «نصّ» تعبير مى‌كنند. و بر اين باورند، كه پس از پايانِ دوره بعثت و رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله به جوار رحمت الهى، على بن ابى طالب عليه السلام و يازده فرزند او- امامان دوازده گانه- به ترتيب به جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌رسند و اداره جامعه اسلامى را بر عهده مى‌گيرند. آخرين‌

[١]. بحار الانوار، ج ١، ص ٩٠.