پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٠٥ - بررسى پاره اى از روايات

سنّى، نقل است:

سائلى به مسجد درآمد و از مسلمانان خواست كه حاجت او را برآورند؛ ولى كسى به درخواست او توجّه نكرد. در اين حال، امام على بن ابى طالب عليه السلام كه مشغول نماز و در حالت ركوع بود، به وى اشاره كرد و انگشترىِ خود را بدو داد. پس از اين واقعه، آيه ياد شده در شأن امام على عليه السلام نازل شد. [١]

بررسى پاره‌اى از روايات‌

١- مُعَلّى بن خُنَيس گويد: درباره سخن خداى عزّ وجلّ: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤَدُّوا الْأَمنتِ إِلَى‌ أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ». [٢] خداوند به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به صاحب آن‌ها بازگردانيد و چون ميان مردم داورى مى‌كنيد، با دادگرى داورى كنيد» از امام صادق عليه السلام پرسيدم، در پاسخ فرمود:

عَدْلُ الإِمامِ: انْ يَدْفَعَ ما عِندَهُ إلىَ الامامِ الَّذي بَعْدَهُ، وَامِرَتِ الأئِمّةٌ أَنْ يَحْكُمُوا بالعَدْلِ، وَامِرَ النّاسُ أَنْ يَتَّبِعوُهُم. [٣]

[١]. داستان انگشترى اميرمؤمنان عليه السلام كه در حالت نماز به سائل داده است، علاوه بر منابع شيعى در مصادر اهل سنّت نيز به تفصيل گزارش شده است. و مرحوم علّامه امينى، در كتاب شريف الغدير، ج ٢، صص ٣ و ٥٢؟؟؟ از بسيارى از آن مصادر ياد كرده است. و به همين گونه مرحوم سيد عبدالحسين شرف در المراجعات، مراجعه ٤٠ گويد: ولَولا مراعاة الاختصار، وكون المسئلة «كالشمسِ في رائِعةِ النَّهارِ»؛ لَاسْتَوفَينا ما جاء فيها مِن صحيحِ الاخبار، لكِنَّها والحمد للَّهِ مِما لارَيْبَ فيه، (همان، مراجعه ٣٩ و ٤٠، ص ٢٤٧).

[٢]. نساء، آيه ٥٨.

[٣]. وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ١٤، باب ١ از ابواب صفات قاضى، ح ٦.