پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٠٤ - فصل دوّم آيه ولايت

حزب خداوند است و] حزب خداوند پيروز است. و روشن است كه، همه مسلمانان، اين ولايت و سرپرستى را نمى‌پذيرند؛ بلكه تنها عدّه‌اى از آنان‌اند كه به دنبال پذيرش ولايت و سرپرستى خداوند و پيامبرِ او، ولايت و سرپرستى مؤمنانى را كه در اين آيه به توصيف و ستايش آنان پرداخته است، مى‌پذيرند. و همين گروه ويژه‌اند كه «حزب خداوند» را در برابر «حزب شيطان» تأسيس مى‌كنند. و همين گروه‌اند كه پيروزند. بدين ترتيب خداوند مسلمانان را هشدار داده است كه:

اوّلًا: مبادا از مواضع دينى خود روى گردانند؛ زيرا اگر هشدار خداوند را درنيابند، به زودى گروهى را جاى‌گزين آنان خواهد كرد كه دوستشان مى‌دارد و آن‌ها نيز، خداوند را دوست مى‌دارند، و به دنبال اين محبّت الهى، در راه تحقق آموزه‌هاى دينِ خداوند پايدار و مقاوم خواهند بود، و سرزنشِ سرزنشگران آن‌ها را از راهى كه برگزيده‌اند، باز نخواهد داشت.

ثانياً: امت اسلامى نيازمند ولىّ و سرپرستى است كه زندگى آنان را سامان بخشد و زمينه حيات پاكيزه در اين سراى و سراى واپسين را، فراهم آوَرَد. و روشن است كه اين ولىّ و سرپرست، جز خداى تعالى و پيامبر او و مؤمنانى كه در اين آيه (آيه ولايت) ستايش شده‌اند، نيست.

ثالثاً: مؤمنان با پذيرش سرپرستى و ولايت خداوند و پيامبر و مؤمنانى كه در اين آيه توصيف شده‌اند، قهراً به حزب خداوند مى‌پيوندند كه نيرومند و پيروز است و با درآمدن در اين حزب، هرگز در برابر دشمن شكست نخواهند خورد.

حاصل پيش گفته‌ها، اين‌كه: «وَالَّذِينَ آمَنُوا» نه همه مؤمنان؛ كه گروهِ ويژه‌اى از ايشان‌اند كه پس از پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله، به فرمان خداوند، عهده‌دارِ رهبرى و سرپرستى امت اسلامى هستند. و امّا اين گروهِ ممتاز، چه كسانى هستند؟ بر عهده رواياتى است كه در ذيل آيه ولايت آمده است. در متون روايى و تفسيرى شيعى و