پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٥٨ - فصل ششم امامت و آگاهى از علمِ غيب

ثانياً: دانش و توانايى، براى فهم درست حقائق دين و آموزه‌هاى وحى و اجراى به موقع و درست آن‌ها، دو شاخصه مهمّى است كه عمده‌ترين وجوهِ تمايز امام منصوب و معصوم از جانب خداوند است.

و امّا آن چه اكنون بدان پرداخته مى‌شود، برخوردارى امام و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله از دانش غيب و قلمروِ آن است، كه در باورِ شيعيان، امرى ضرورى است.

علمِ غيب؛ يعنى آگاهى از نهانى‌ها، ويژه خداوند است و هيچ موجودى در سراسر جهانِ غيب و شهود، حتّى هيچ پيامبرى و امامى- بالاصالة- از غيب، آگاه نيست و خود، به طور استقلال، در اين حريم قدس، راه ندارد:

«قُل لَّايَعْلَمُ مَن فِى السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ». [١]

بگو: كسى در آسمان‌ها و زمين نهان- غيب- را نمى‌داند مگر خدا.

«وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِى مِن رُّسُلِهِ‌ ى‌ مَن يَشَآءُ». [٢]

و خداوند بر آن نيست كه شما را بر نهان و ناپيدا- غَيْب- آگاه سازد و ليكن خدا از فرستادگان خود هر كه را خواهد برمى‌گزيند.

«علِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى‌ غَيْبِهِ‌ى‌ أَحَدًا * إِلَّا مَنِ ارْتَضَى‌ مِن رَّسُولٍ». [٣]

[١]. نمل، آيه ٦٥.

[٢]. آل‌عمران، آيه ١٧٩.

[٣]. جنّ، آيات ٢٦ و ٢٧.