و هنگامى كه ابراهيم و اسماعيل، پايه‌هاى خانه (كعبه) را فرا مى‌بردند (گفتند): پروردگارا! از ما بپذير، بى‌گمان توئى كه شنواى دانايى، پروردگارا! و ما را فرمانبردار خود بگمار و از فرزندان ما، گروهى را فرمانبردار خويش (گردان) و شيوه‌هاى پرستشِ‌مان را به ما بنما و توبه ما را بپذير بى‌گمان تويى كه توبه‌پذير مهربانى.

پروردگارا! و در ميان آنان از خودشان پيامبرى را كه آيه هايت را براى آن‌ها مى‌خواند و به آنان كتاب (آسمانى) و فرزانگى مى‌آموزد و به آن‌ها پاكيزگى مى‌بخشد؛ برانگيز! بى‌گمان تويى كه پيروزمند فرزانه‌اى.

اين آيات، بازگو كننده تجديد بناى كعبه و بالا بردن پايه‌هاى آن، به دست ابراهيم و فرزند او اسماعيل است. [١] و سپس، بيانگرِ درخواست‌هاى او از خداوند است.

نخستين چيزى، كه ابراهيم در اين نيايش با شكوه از خداوند طلبيد. اين بود كه در پرتو ربوبيّت خود اين كوشش ناچيز؛ يعنى تجديد بناى كعبه و بالا بردن پايه‌هاى آن را، از او و فرزندش اسماعيل بپذيرد: «رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّآ إِنَّكَ أَنتَ‌

[١]. اين خانه پيش از بناى ابراهيم عليه السلام پى ريزى شده است، على عليه السلام فرمود: الا تَرَوْنَ انَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ اخْتَبَرَ الأوّلِينَ مِنْ لَدُنْ آدَمَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِ الَى الآخِرِينَ مِنْ هَذَا الْعَالَم بِاحْجَارٍ لاتَضُرُّ وَ لاتَنْفَعُ، وَ لاتُبْصِرُ وَلا تَسْمَعُ، فَجَعَلَهَا بَيْتَه الحَرامَ الَّذي جَعَلَهُ لِلنَّاسِ قِياماً ...؛ نمى‌بينيد خداى سبحان، پيشينيان از آدم عليه السلام تا پسينيانِ از اين عالم را آزمود- به حرمت نهادن- سنگ‌هايى بى‌زيان و سود، كه نبيند و نتواند شنود، پس خدا آن را خانه با حرمت خود ساخت و براى فراهم آمدن و عبادت مردمان‌اش پرداخت (نهج البلاغه، خطبه ١٩٢). و ابراهيم عليه السلام به هدايت خداوند. اين بناى عتيق را، تجديد كرد: «وَ إِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَ هِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ ...»؛ و (ياد كن) آن گاه كه جاى آن خانه را براى ابراهيم، جايگاه عبادت ساختيم» (حج، آيه ٢٦). از اين‌رو، در سوره بقره، پس از طرح مسئله امامت فرمود: «وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرَ هِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ ...».