معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣ - ٦- رابطه (آرامش) و (جهان بينى)
كلى است كه آن را با هدف مشخصى ايجاد كرده و همواره در مسير همان هدف رهبرى مىكند. آن مبدأ بزرگ چون سرچشمه همه هستىها و قدرتهاست، طبعاً هيچگونه نيازى به ما ندارد، و هم اوست كه ما را براى هدف عالى «تكامل» پديد آورده است، مسلماً چنان مبدئى با اين مشخصات بينهايت با ما مهربان خواهد بود.
مگر او امكانات فراوانى براى بهتر زيستن در اختيار ما نگذارده و ما را غرق انواع مواهب خويش نساخته است؟ آرى او ما را براى «زندگى» و «تكامل» آفريده و امكانات آن را نيز به ما داده است.
اگر ما گرفتار ناراحتى هايى مىشويم بر اثر عدم آشنايى ما به قوانين آفرينش و امكانات وسيعى است كه در اختيار گذارده شده و يا بر اثر به كار نبستن آنهاست.
مثلًا ما با آشنايى به قوانين طبيعت و استفاده از امكاناتى كه داريم مىتوانيم چنان خانه هايى بسازيم كه زلزلهها كوچكترين اثرى روى آن نگذارد و با استفاده از اصول بهداشت و امكان بهزيستى و خواص درمانى داروها چنان زندگى كنيم