هر انسانى در زندگى تفكر است، فكر روشنى بخش محيط زندگى، سرچشمه آب حياط، راه درمان همه بيماريهاى اجتماعى، حلال همه مشكلات، و آزاد كننده انسان از اسارتها و بردگيهاست، به همين دليل در منابع اسلامى تفكر بعنوان بزرگترين عبادت و عاليترين نيايش معرفى شده است.

نخستين مسئله براى تفكر

مسلماً نخستين چيزى كه بايد روى آن فكر كنيم اين است كه آغاز هستى ما از كجا شروع شده؟ مبدأ اين عالم چيست؟ و اين راه دراز را ما چگونه پيموده‌ايم؟

موضوعى قبل از اين براى فكر و انديشه نداريم، چه اينكه آشنائى با مبدأ هستى و حل اين معما مى‌تواند كمك زيادى به حل معماهاى ديگر كند.

ممكن است بگوئيد بسيار خوب بايد نيروى انديشه را بكار انداخت، ولى مگر نه اين است كه پاره‌اى از مكتبهاى فلسفى جديد «مانند پراگماتيسم‌» بما توصيه ميكنند كه ارزش و اصالت بلكه وجود هر پديده بسته به نتايج آنست‌