معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢ - ١٥- معجزه حافظه!
كه فراموشى يكى از موهبتهاى بزرگ خدا است، فراموش كردن ضررها و مصيبتها و مانند آنرا نمىگوئيم آنها كه جاى خود دارند- منظور فراموش كردن تدريجى مقدار زيادى از خاطرات گذشته دوران كودكى و يا دورانهاى بعد است.
در حقيقت دستگاه بايگانى حافظه با اين عمل كار بسيار مهمى را انجام مىدهد، چه اينكه تعداد قفسههاى حافظه اگر چه فوق العاده زياد است ولى بالاخره محدود است و حسابى دارد و اگر روزى همه آنها پر شود، هر حادثه جديدى بخواهد به اين «محفظه» راه يابد، عقب زده مىشود و به او گفته مىشود: ببخشيد جا نيست! ...
و به اين ترتيب انسان حتى از حفظ يك كلمه، يا يك نام جديد عاجز خواهد ماند چه سرنوشت شوم و وحشتناكى؟
اما اين دستگاه بطور اتوماتيك با ورود خاطرات و مسائل جديد تعدادى از پروندههاى بىمصرف گذشته را به دور مىريزد و خاطراتى را كه چندان به درد نمىخورد و اهميت حياتى ندارد فراموش مىكند و به اصطلاح خانه تكانى مىنمايد و قفسهها را براى پذيرش موضوعات جديد، تر و تميز و آماده