آنها معتقد بودند: اسمان راسخ و محكمى كه از مطالعه ريزه كاريها و اسرار شگفت‌انگيز اين جهان پهناور سرچشمه مى‌گيرد قلبها را لبريز از «عشق و نشاط» مى‌كند عشقى سوزان نسبت به مبدئى بزرگ كه طراح اصلى اين جهان پهناور است.

هنگامى كه آنها سر بر آستان پر شكوه و جلال او مى‌گذارند در پرتو «بندگى او» از قيد «بندگى غير او» آزاد مى‌شدند.

و هنگامى كه با آن مبدأ بزرگ، آن وجود لايتناهى آشنا مى‌شدند همه چيز (جز او) در نظرشان كوچك مى‌شد، بهمين دليل هرگز بخاطر از دست دادن چيزى، روح آنان دستخوش طوفانهاى اضطراب و نگرانى نمى‌گرديد.

با مشكلات و دشواريهاى زندگى، به اتكاى قدرت او، با شهامت مبارزه مى‌كردند، و همين اعتقاد و ايمان، اعصاب آنها را گرم مى‌ساخت، و به دل‌هاى آنها نيرو و توان مى‌بخشيد تا خود را در برابر هيچ مشكلى زبون و ناتوان نبينند.