مى‌رسد در خود احساس «آرامش» آرامش روح، آرامش تن، و آرامش وجدان مى‌كند، و بنابراين اگر اين كلمه را به «آرامش» كه اثر عمومى جلوه‌هاى گوناگون آن است تفسير كنيم اشتباه نكرده‌ايم.

اما اين تفسير ما را متوجه واقعيت تلخى مى‌كند كه اگر چه پذيرفتن آن دردناك است ولى چاره‌اى جز اعتراف بآن نداريم و آن اينكه:

اگر خوشبختى بمعنى آرامش باشد بايد قبول كنيم كه مخصوصاً در جهان امروز «خوشبختى» ابداً وجود ندارد، چون كسى را نمى‌يابيم كه روحش آرام، جسمش آرام، و وجدانش آرام باشد.

در عصر ما همه چيز هست، اما آرامش نيست و اگر آن را عصر دلهره و اضطراب بناميم توصيف نادرستى نخواهد بود با اينكه تمام تلاشها بخاطر آن صورت مى‌گيرد اما عجيب اينست روز بروز فاصله ميان مردم عصر ما و اين «گمشده بزرگ» بيشتر ميشود!