ميگويند احساسى كه در حالت بى وزنى به انسان دست مى‌دهد شبيه احساس كسى است كه در حال سقوط در چاه عميق و بى انتهائى باشد، زيرا ما، در زندگى عادى خود هرگز حال بى وزنى را جز در حال «سقوط آزاد» احساس نمى‌كنيم در حال سقوط آزاد از بلندى انسان در يك نوع حالت بى وزنى به سر ميبرد.

در حال بى‌وزنى انسان به هيچ وجه «آرامش» ندارد و شايد به همين جهت است كه دانشمندان فضائى مى‌كوشند براى مسافران فضا، يك نوع وزن مصنوعى از طريق ايجاد حركت دورانى و نيروى گريز از مركز ايجاد كنند تا بتوانند به آنها آرامش بيشترى دهند.

فقدان عقيده و ايمان و هدف نيز يك نوع «حالت بى‌وزنى روانى» محسوب ميشود، در چنين حالتى انسان بخوبى احساس مى‌كند كه هيچ نوع تكيه گاهى ندارد و همچون كسى است كه در چاه عميق و بى انتهائى سقوط مى‌كند، يك ناراحتى مرموز و جانكاه از درون او را ميخورد و با اندك چيزى به هر سو پرتاب مى‌شود.