معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦ - ٦- رابطه (آرامش) و (جهان بينى)

فعلًا كار به اين نداريم كه كداميك از اين دو طرز تفكر از نظر استدلالات فلسفى صحيح و كداميك مردود داست اين بحث را به آينده وامى‌گذاريم.

فعلًا منظور اين است كداميك از اين دو طرز تفكر (قطع نظر از استدلالات فلسفى) مى‌تواند «آرامش واقعى» ما را تأمين كند و كداميك ما را در عالمى از بدبينى و سوء ظن و نفرت و يأس و احساس تنهايى فرو برد؟

پاسخ اين سؤال روشن است.

آيا با اين حال مى‌توانيم در انتخاب يكى از اين دو مكتب كه تا اين اندازه درسرنوشت ما اثر دارد بى تفاوت بمانيم و يا لااقل استدلالات طرفداران هر يك ازاين دو طرز تفكر را درباره جهان هستى مورد بررسى دقيق قرار ندهيم؟

اين بحث را با گفتار جالبى از ارنست آدلف پزشك و جراح معروف پايان مى‌دهيم: