معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - ٦- رابطه (آرامش) و (جهان بينى)

كه فردناقص و ناتوان و معيوبى وجود نداشته باشد، پس اين ويرانى‌ها و مصيبت‌ها و افراد ناقص و معيوب و ناتوان از خود ماست!

اين بى عدالتى‌ها نيز همه معلول تقسيم بندى‌هاى غلط اجتماعى ماست، و با تغيير اين سيستم غلط همه اين بى عدالتى‌ها از ميان مى‌رود و همه مى‌توانند از مواهب زندگى استفاده كنند.

آخر ما مثل چرخ‌ها و پيچ و مهره‌هاى ماشين مجبور به حركات جبرى نيستيم، اين مائيم كه با داشتن آزادى اراده نقشه صحيح يا غلطى براى زندگى خويش ترسيم مى‌كنيم و از آن همه مواهب «حسن استفاده» يا «سوء استفاده» مى‌نمائيم.

«سرنوشت» به آن معناى ماشينى ابداً درست نيست و «جبر تاريخ» به اين معنى نيز غلط است و اگر باشد بايد به مفهوم ديگر تفسير گردد.

وجود ما از دو طرف به «ابديت» پيوسته است و سلسله تكاملى وجود ما با مرگ هرگز قطع نمى‌شود، به جاى كلمه نفرت‌