معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - ٣- نخستين گام

بخاطر اين چند كار تكرارى بى ارزش بپذيرد؟ من كه هيچ ترديدى ندارم اگر پيش از تولد، با من مشورت مى‌كردند كه آيا مايل هستى به دنيا بروى و در ميان انبوهى از مشكلات، چند روزى از اين لذتها بهره ببرى گيج بدنيا بيائى و گيج از دنيا بروى و ديگر هيچ من بدون هيچگونه گفتگو «عدم» را بر چنين وجودى ترجيح ميدادم، بلكه به اين پيشنهاد «وجود» مى‌خنديدم.

تازه اگر قبول مى‌كردم براى همين زندگى كوتاه با آنهمه مشكلاتش باز قبل از هر چيز «آرامشى» ميخواستم آرى آرامش همان نقطه مبهمى كه تمام خطوط تلاشها و كوششهاى ما، بالاخره به آن منتهى مى‌شود و يا لااقل بخاطر آن صورت مى‌گيرد.

اين آرامش، اين هدف اصلى تلاشها، اين گمشده نهائى كوچك و بزرگ، هرگز بدون فكر كردن و بكار انداختن انديشه براى ما ميسر نيست، زيرا:

بر خلاف آنچه بعضى فكر مى‌كنند، «ندانستن هرگز