معاد و جهان پس از مرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٤ - منطق اسلام درباره كيفيت معاد

آيا اين تغييرات شخصيت ما را از نظر جسمانى عوض مى‌كند؟ يعنى ما همان كودك نوزاد روز نخست نيستيم؟ همان جنين چند گرمى و همان نطفه تك سلولى نيستيم و اگر وزن ما بر اثر بيمارى و يا كهولت، سقوط كند و به نصف وزن فعلى برسد، آيا باز، همان شخص سابق نيستيم؟

آيا در لابه‌لاى اين دگرگونيها و تغييرات يك شخصيت واحد وجود ندارد؟

پاسخ اين پرسشها روشن است و آن اينكه: در ميان اين همه دگرگونيها و تغيير و تحولات، واقعيت واحدى وجود دارد كه از آن به نام زيد يا عمرو، مسعود يا فاطمه تعبير مى‌كنيم بنابراين شخصيت انسان با تغيير ماده جسمانى و كم و زياد شدن آن عوض نمى‌شود.

اكنون كه اين مقدمات ششگانه كاملًا معلوم شد به اصل بحث برگرديم و ببينيم آيا تغذيه يك انسان از بدن انسان ديگر مشكلى در امر معاد جسمانى ايجاد مى‌كند يا نه؟

حقيقت اين است كه هيچ گونه مشكلى ايجاد نمى‌كند، چون به هنگام رستاخيز اجزاى بيگانه‌اى كه در بدن يك انسان وجود دارد، به جاى اصلى خود باز مى‌گردد و تنها اجزاى خود بدن باقى مى‌ماند. زيرا همان طور كه گفتيم يك بدن هرگز تمام بدن ديگرى نخواهد شد بلكه جزء او خواهد شد بنابراين اگر از او جدا بشود اجزائى براى او باقى خواهد ماند (دقت كنيد).

و اين مسلم است كه بدن دوم با از دست دادن اجزاى بيگانه كه در تمام بدن پراكنده بود به همان نسبت كوچكتر و ضعيف‌تر مى‌شود ولى پيداست كه اين موضوع مشكلى ايجاد نمى‌كند زيرا همان طور كه گفتيم اگر به اندازه يك سلول هم از بدن دوم باقى بماند مى‌توانند مانند نطفه اصلى روز اول، يا