ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣١ - مقصود

بيان آيه ٦٥

لغت‌

لبس: اختلاط و در هم آميختن كار يا سخن.

شيع: جمع شيعه. يعنى فرقه‌ها. تشيّع عبارت از اين است كه از لحاظ دينى از كسى پيروى كنند و او را دوست دارند. در عرف مسلمين به كسى شيعه گفته ميشود كه به امامت و خلافت بلا فصل على (ع) بعد از پيامبر، معتقد باشد، اعم از اماميه و زيديه و ...

به همين جهت است كه بديگران شيعه گفته نميشود. مگر اينكه بدون الف و لام بكار رود و اضافه شود مثل: «شيعة بنى العباس».

مقصود

باز هم در اين آيه شريفه، روى سخن با مشركين و مقصود تنبيه و ترسانيدن آنهاست مى‌فرمايد:

(قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى‌ أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ‌):

اى محمد، به اين كافران بگو: خداوند قادر است كه عذابى از بالاى سرتان يا از زير پايتان، بسوى شما بفرستد، در اينباره وجوهى گفته‌اند:

١- منظور از عذاب بالاى سر، صيحه و سنگ و طوفان و باد است، كه نسبت به عاد و ثمود و قوم شعيب و قوم لوط انجام شد و منظور از عذاب زير پا فرو رفتن بزمين است كه سرنوشت قارون بود. اين وجه از سعيد بن جبير و مجاهد است.

٢- ضحاك گويد: يعنى عذابى كه بزرگان و زير دستان شما را فرا گيرد.

٣- ابن عباس گويد: منظور پادشاهان ستمكار و بندگان بد كار و بى‌خير است.

از امام صادق (ع) نيز روايت شده است.

(أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً): يا اينكه شما را بفرقه‌ها و دسته‌هاى مختلف، تقسيم كند