ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٣ - مقصود

آراسته‌ايم. چنان كه مى‌فرمايد:(وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ) (حجرات ٧) يعنى ايمان را به وسيله ذكر ثواب و مدح مؤمن، محبوب شما ساخته و آن را در دلهاى شما آراسته و كفر را بوسيله ذكر كيفر آن و مذمت كافر در نظر شما ناپسند جلوه داده است. مقصود اين نيست كه خداوند عمل كافران را در نظرشان آرايش داده است، زيرا اين كار با دعوت آنها بنيكى ناسازگار است. خداوند هرگز كسى را به معصيت نمى‌خواند. بلكه مردم را از معصيت نهى مى‌كند و معصيت را مورد نكوهش قرار مى‌دهد. چنان كه مى‌فرمايد:(فَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ) (نحل ٦٣: شيطان كارهايشان را براى آنها آرايش مى‌دهد) بدون خلاف، آنچه شيطان در نظر مردم آرايش مى‌دهد) كفر و معصيت است. از اينجا استفاده ميشود كه در آيه شريفه، منظور زينت دادن كارهاى نيك است.

(ثُمَّ إِلى‌ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ‌): سرانجام بازگشت آنها بسوى خداست و خدا آنها را از نيكى و بدى كارهايشان آگاه خواهد كرد.

خداوند در اين آيه، مؤمنين را از نكوهش بتها نهى كرد تا آنها هم ذات بيچون پروردگار عالم را مورد نكوهش قرار ندهند. هر گاه كارى كه سبب نكوهش خدا شود مطلوب خدا نيست، بطريق اولى نكوهش خويش را نمى‌پسندد و مطلوبش نيست و هر گاه نكوهش بتها را كه سبب زيادى كفر كافران ميشود، مطلوب خدا نيست، خود كفر بطريق اولى مطلوب او نيست. اينها دلايلى است بر ردّ عقيده جبريان.