(وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌): شما وظيفه داريد كه كفار را با منطق و دليل دعوت به اسلام كنيد، اما اگر براى انجام اين وظيفه، زبان به بدگويى بتهاى ايشان بگشاييد، حربه منطق و دليل را از كف داده‌ايد.

(فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ‌): و سبب مى‌شويد كه آنها از راه ستم و جهالت، زبان به بدگويى خداوند بگشايند. در برابر اين رفتار زشت، شما قدرت نداريد كه آنها را سركوفت دهيد، زيرا خانه، خانه آنهاست و هنوز اجازه جنگ به شما داده نشده است.

اينكه مى‌گويد:(مِنْ دُونِ اللَّهِ) بخاطر اين است كه آنها بتها را خداى خود مى‌دانستند.

از اين آيه بر مى‌آيد كه نمى‌توان كارى كرد كه باعث معصيت ديگران گردد. از امام صادق ع درباره فرمايش پيغمبر كه مى‌فرمايد: شرك از صداى مورچه بر روى سنگ سياه در شب ظلمانى مخفى‌تر است، سؤال كردند. فرمود: مؤمنين بتها را نكوهش مى‌كردند. مشركين هم واكنش نشان داده، معبود مؤمنين را نكوهش مى‌كردند.

خداوند آنها را از اين كار منع كرد، تا كفار خداى مومنين را نكوهش نكنند، زيرا مؤمنين با اين كار خود بطور ناخودآگاه گرفتار شرك مى‌شدند.

(كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ‌): درباره تفسير اين جمله اقوالى است: ١- حسن و جبائى گويند: يعنى همانطورى كه شما را با زبان خوش بسوى خدا دعوت و از نكوهش خدايان شما خوددارى مى‌كنيم و مؤمنين را از كارى كه باعث تنفر شما شود، منع كرده‌ايم نسبت بگذشتگان نيز همين كار را كرديم. پس منظور اين است كه كارهايى كه اين امت بايد انجام دهد، بايد آراسته و پسنديده باشد. بديهى است كه مى‌توان كارى را كه كسى بايد انجام دهد، كار او ناميد. چنان كه پدرى به پسر خود مى‌گويد: كار تو اين است. يعنى: اين كارى است كه تو بايد انجام دهى.

٢- يعنى: براى هر قومى عملش را در نظرش آراسته‌ايم، زيرا مطابق ميل و طبيعت آنهاست. لكن در عين حال حق را به آنها شناسانده‌ايم تا آن را انجام دهند و از باطل بپرهيزند.

٣- يعنى: ثواب عمل را براى آنها بيان كرده و بدينوسيله خود عمل را در نظرشان‌