ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٤ - يك استدلال ديگر

آنها فرمود: اين چه درخواستى است كه مى‌كنيد؟! مگر عذاب خدا براى مردم كافر، جز هلاك و بدبختى چه چيز به ارمغان مى‌آورد؟! احيانا اگر مؤمنى يا طفلى هم بدون تقصير در شعله عذاب شما، همچون چوب ترى در حريق جنگل، بسوزد برايش مختل است كه خداوند به او عوض‌هاى بسيارى ميدهد، بطورى كه اين گرفتارى بسان صفر در برابر بى‌نهايت باشد. منظور از عذابى كه در اين آيه، آمده، عذاب دنياست نه عذاب آخرت‌

اكنون به بيان اين مطلب مى‌پردازد كه پيامبران را نفرستاده است كه بتوانند هر گونه خواهشى از خداوند بكنند. آنها بخاطر يك سلسله مصالح عاليه‌اى كه خداوند بهتر مى‌داند، ماموريت يافته‌اند. مى‌فرمايد:

(وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ‌): ما پيامبران را جز براى بشارت و ترسانيدن مردم نفرستاده‌ايم. در دنباله اين آيه، به بيان پاداش كسانى كه سخن فرستادگان خدا را مى‌شنوند و كيفر كسانى كه آنها را مخالفت مى‌كنند، پرداخته مى‌فرمايد:

(فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌): آنان كه ايمان آورند و پيامبران را تصديق كنند و كار شايسته انجام دهند، در عالم آخرت، مثل اهل دوزخ دچار بيم و اندوه نميشوند و غم گذشته نمى‌خورند.

(وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ‌): و آنهايى كه دلايل ما و محمد ٦ و معجزاتش را تكذيب مى‌كنند، روز قيامت بكيفر بى‌ايمانى و رفتار زشت خويش مبتلا خواهند شد.