بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢ - ١ دو گرايش درزمينه مسئوليت اجتماعي افراد

ملاک رشد اقتصادي يک کشور را ميزان درصد جمعيت زير خط فقر و بالاي خط فقر مي‌داند.

بر اساس گرايش اخير، يک جامعه همانند يک پيکر است؛ پيکر انسان از چندين دستگاه (همچون دستگاه بينايي و شنوايي) يا سيستم (همچون سيستم عصبي، تنفس و گوارش)، و هریک از اينها، خود، از چندين عضو تشکيل شده، و هر عضوي هم از ميليون‌ها و ميلياردها سلول به وجود آمده است. اگر بخشي از اين سيستم کلي بدن ناقص ماند، به کل بدن ضربه مي‏خورد. برای نمونه، اگر دستگاه گوارش کارش را به‌درستي انجام ندهد، خون هم به‌درستي ساخته نخواهد شد و اگر خون سالم به همه بدن نرسد، تمام اندام‌ها در معرض ضعف و ناتواني قرار خواهند گرفت. اگر دستگاه تنفس نيز نتواند به‌درستي به وظايف خود عمل کند، اکسيژن کافي به بدن نمي‏رسد و مشکلاتي براي تمام قسمت‌هاي بدن پيش خواهد آمد. چنانچه سيستم عصبي هم نتواند به‌درستي کار خود را انجام دهد، ممکن است اندام‏ها فلج شود و کل بدن نتواند کار خود را به‌درستي انجام دهد. بنابراين بخش‌هاي بدن همه به هم مربوط‌اند؛ بر يکديگر تأثير و تأثر متقابل دارند؛ و همه در برابر هم مسئول‌اند.

به‌ همين‌گونه، هریک از انسان‌ها که در درون جامعه زندگي مي‏کنند، همانند سلول‌ها در پيکر انسان، به هم مرتبط‌اند و دستگاه‌هاي جامعه نيز به‌هم‌پيوسته است. البته دراين‌زمينه برخي، گرايش‌های افراطي دارند؛ چنـان‌که طرف‌داران اندام‌وارگي[١] در جامعه معتقدند که جامعه در حقيقت

. Organicism.