بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٦ - ٣ ضرورت رعايت اولويت ها در اجراي امر به معروف و نهي از منکر

به نمايش درآيد، صدايشان بلند مي‌شود، اما زماني که برخي مطبوعات و رسانه‌هاي گروهي کشور، به نشر مطالبي مي‌پردازند که زمينه انکار خدا، وحي، عصمت انبيا وائمه اطهار(عليهم السلام) و معاد را توسط جوانان فراهم مي‌سازد، سکوت مي‌کنند. گويا از نظر ايشان، معصيت در همين نواختن و گوش دادن موسيقي و نمايش صحنه‏‌هاي بي‏‌حجابي خلاصه مي‌شود. آفتي که ذکر گرديد، بدترين چيزي است که در اجراي امر به معروف و نهي از منکر توسط بزرگان مي‌توان آن را تصور کرد. اگر اين مطلب را تحليل کنيم، نبايد هيچ بعيد بدانيم که شياطين جن يا انس، و يا هر دو، زمينه‏هايي فراهم مي‏کنند که توجه بزرگان ما ‏معطوف به يک سلسله مسائل جزئي شود تا از مسائل اصلي غفلت کنند و آنها بتوانند هدف خود را، بدون اينکه حساسيتي در جامعه به وجود آيد، پيش برند.

از اين آفت نبايد ساده گذشت؛ چراکه آسيب شديدي را به جامعه اسلامي وارد مي‌کند. همچون يک طبيب که وقتي متوجه مي‌شود بيمار او چندين مرض دارد، اول بايد آن مرض اساسي را که کشنده است و ممکن است خطر زيادي بيافريند، علاج کند. اگر بيمار سردردي هم داشته باشد، مي‌توان بعد از اين هم معالجه کرد؛ اما نمي‌توان از مرض مهلکي گذشت که اگر به درمان آن نپردازد، بيمار را با خطر مرگ روبه‌رو مي‌سازد. پس با وجود آن بيماري مهلک و پیش از درمان آن، نوبت به درمان مرض کم‌اهميت‌تر نمي‌رسد. طبيبان مشکلات اجتماعي نيز بايد براي درمان جامعه اولويت‌سنجي کنند؛ چون تمام مسائل جامعه را نمي‌توان با هم و در يک زمان اصلاح کرد. بنابراين پس از شناخت