بزرگترین فریضه
(١)
مقدمه معاونت پژوهش
٧ ص
(٢)
مقدمه
١١ ص
(٣)
مفهوم امر به معروف و نهي از منکر
١٣ ص
(٤)
اهميت و جايگاه امر به معروف و نهي از منکر
١٥ ص
(٥)
ضرورت امر به معروف و نهي از منکر
١٨ ص
(٦)
1 دو گرايش درزمينه مسئوليت اجتماعي افراد
١٨ ص
(٧)
2 امر به معروف و نهي از منکر، ضرورتي عقلي
٢٦ ص
(٨)
3 مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه
٣٣ ص
(٩)
امر به معروف و نهي از منکر در آيات و روايات
٤٣ ص
(١٠)
1 آيات
٤٣ ص
(١١)
2 روايات
٥٢ ص
(١٢)
شرايط امر به معروف و نهي از منکر
٦٣ ص
(١٣)
1 عدم خوف از ضرر
٦٣ ص
(١٤)
2 پرهيز از توهين و رعايت حفظ شئون طرف مقابل
٧١ ص
(١٥)
3 احتمال تأثير
٧٧ ص
(١٦)
مراتب امر به معروف و نهي از منکر
٨١ ص
(١٧)
بيان اول
٨١ ص
(١٨)
1 احساس قلبي
٨٤ ص
(١٩)
2 اظهار ناراحتي
٨٤ ص
(٢٠)
3 اظهار به زبان
٨٦ ص
(٢١)
4 برخورد فيزيکي
٨٨ ص
(٢٢)
5 جهاد
٨٩ ص
(٢٣)
بيان دوم
٩٤ ص
(٢٤)
1 تعليم جاهل
٩٤ ص
(٢٥)
2 تذکر و موعظه
١٠٢ ص
(٢٦)
3 برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها
١٠٩ ص
(٢٧)
درباره روش ها و مصاديق بارز امر به معروف و نهي از منکر
١٢٥ ص
(٢٨)
1 ضرورت توجه به اختلاف در روش ها به تناسب شرايط زمان و مکان
١٢٥ ص
(٢٩)
2 ضرورت بهره­ گيري از طرح و برنامه در اجراي امر به معروف و نهي از منکر
١٢٩ ص
(٣٠)
3 ضرورت رعايت اولويت ها در اجراي امر به معروف و نهي از منکر
١٣٣ ص
(٣١)
4 ضرورت بصيرت به توطئه&rlm هاي دشمنان داخلي و خارجي
١٤٠ ص
(٣٢)
5 مقابله با تهاجم فرهنگي
١٤٢ ص
(٣٣)
6 حفظ آمادگي براي پاسخ گويي به شبهات اعتقادي و اخلاقي
١٤٩ ص
(٣٤)
7 ايجاد تشکل هاي اسلامي براي انجام فعاليت هاي اجتماعي
١٥١ ص
(٣٥)
8 تقويت روحيه شهادت طلبي براي احياي دين
١٥٦ ص
(٣٦)
9 ضرورت فراهم کردن زمينه هاي تأثير امر به معروف و نهي از منکر
١٦٠ ص
(٣٧)
10 تقويت نهادهاي احياگر امر به معروف و نهي از منکر در جامعه
١٦٣ ص
(٣٨)
چالش ها در بحث امر به معروف و نهي از منکر
١٦٧ ص
(٣٩)
1 تغيير منکر به معروف و معروف به منکر، مهم ترين آفت جامعه اسلامي
١٦٧ ص
(٤٠)
2 امر به معروف و نهي از منکر، تساهل و تسامح و خشونت
١٧٤ ص
(٤١)
3 امر و نهي مسئولان و التهاب آفريني در جامعه
١٨٣ ص
(٤٢)
4 امر به معروف و نهي از منکر و آزادي
١٨٥ ص
(٤٣)
کتابنامه
١٨٩ ص
(٤٤)
فهرست نمايه ها
١٩١ ص
(٤٥)
آيات
١٩١ ص
(٤٦)
روايات
١٩٢ ص
(٤٧)
موضوعات
١٩٢ ص
(٤٨)
اعلام
٢٠٦ ص
(٤٩)
اماکن
٢٠٨ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٤ - ١ تعليم جاهل

بيان دوم

بر اساس بيان دوم از مراتب امر به معروف و نهي از منکر که از تعليم جاهل آغاز مي‏شود و تا جهاد ادامه مي‏يابد، بيشتر به مراتب عملي و راهکارهاي تحقق بخشيدن به هدف اين فريضه توجه مي‌شود.

١. تعليم جاهل

نخستين مرتبه امر به معروف و نهي از منکر، برحسب اين بيان، آموزش واجبات شرعي به ناآگاهان است. اين مطلب که در زبان روايات، از آن به تعليم جاهل تعبير شده است،[١] بيشتر به آموزش احکام و تکاليف شرعي براي نوجوانان و امثال ايشان باز مي‏گردد. البته همان‏گونه که تعليم واجبات و وادار کردن مردم به انجام آنها واجب است، تکاليف مستحبي نيز وجود دارند که امر به آنها، مستحب است.

ممکن است فردي به ادله مختلف از احکام و قوانين اسلام بي‏اطلاع باشد؛ ادله‌ای همچون تازه به تکليف رسيدن، يا دور بودن از مرکز اسلام، يا زندگي در منطقه‌اي که تحت تسلط کفار است. اين فرد را در اصطلاح «جاهل قاصر» گويند؛ يعني کسي که حکم اسلام يا شيوه اجراي آن را نمي‏داند، ازآن‌رو که شرايط فرا گرفتن احکام اسلام براي او فراهم نيامده، نه اینکه او در اين امر کوتاهي ورزیده باشد. تعليم احکام اسلام به چنين فردي واجب است. اين کار بايد با ملايمت و مهرباني صورت گيرد؛ زيرا اين فرد در جهل خود تقصيري نداشته است. همچنين در اين تعليم به


[١] محمدباقر مجلسي، بحار الانوار، ج‌٧٥، باب ٢٣ (باب مواعظ الصادق†، روايت ١٨، ص٢٤٠).