بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٢ - ١ تغيير منکر به معروف و معروف به منکر، مهم ترين آفت جامعه اسلامي

از‌این‌روی مراسم چهارشنبه‌سوري و رقص دختر و پسر در خيابان‌ها و احياي فرهنگ ملي و باستاني تبديل به معروف و ارزش مي‏شود.

در مقابل چنين وضعيتي، همه موظفيم به‌منزله کساني که با فرهنگ اسلامي آشناییم، بکوشیم تا اين فرهنگ را به حال اول خود برگردانيم و بالاترين و نخستین وظيفه اين است که منکر را منکر و معروف را معروف کنيم. به‌عبارت‌ديگر، بکوشیم تا مردم مصاديق منکر و معروف واقعي را تشخيص دهند. بالاترين امر به معروف و نهي از منکري که بر ما واجب است، اين است که اين فکر و بينش مردم را عوض کنيم؛ و‌الا تا اين فکر و بينش بر جامعه حاکم است، هيچ فعاليت عملي به جايي نمي‏رسد. در اين بينش، آمر به معروف و ناهي از منکر مزاحم تلقي مي‌شود و هرکس که بخواهد، براي حفظ ارزش‌هاي اسلامي قدمي بردارد، متهم به خشونت ‏طلب، فضول، مخالف آزادي و صفاتي ازاين‌قبيل مي‌گردد، و همين قبيل القاب کافي است تا مردم به آمر و ناهي بدبين شوند؛ چون مردم عادي تا اين اندازه بينش عميق ندارند که بتوانند دراين‌زمينه قضاوت کنند؛ به‌ویژه نوجوانان و نسلي که تازه بر سر کار مي‏آيد، هنوز با فرهنگ اسلامي، به گونه کامل، انس نگرفته است؛ از‌این‌روی، با همين حرف‌ها و ادعاها، براي ايشان فرهنگ مي‏سازند. در اين فرهنگ ساختگي، دفاع از اسلام يعني خشونت‏ طلبي و امر به معروف و نهي از منکر يعني دخالت در کار مردم و سلب آزادي و محروم کردن آنان.

کار به آنجايي رسيده که عده‌اي، با صراحت مي‌گويند که معروف يعني آن چيزي که مردم آن را معروف بدانند و منکر هم همان چيزي