بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٥ - ٢ تذکر و موعظه

بسياري از مردم از اين موضوع غافل‌اند و گمان مي‏کنند هرکس گناهي مرتکب شد، به‌ويژه اگر اين گناه کبيره باشد، بايد افشاگري کرد و او را به مراجع ذي‏صلاح سپرد، يا بايد او را تعزير کرد؛ و اگر مرتکب گناهي شده است که حد دارد، بايد بر او حد جاري کرد. درصورتي‌که حتي افشاي گناهي که موجب حد است، به‌سادگي جايز نيست، مگر درصورتي‌که چهار نفر مؤمن عادل، شخص را در حال گناه مشاهده کرده باشند، که در اين صورت، آن چهار نفر حق دارند گناه او را به مراجع ذي‏صلاح گزارش دهند. ولي اگر سه نفر در محکمه نزد قاضي شهادت دهند که شخصي مرتکب چنين عملي شده است و نفر چهارم حاضر نباشد، قاضي بايد آن سه نفر را مجازات کند. اسلام تا اين حد به آبروي مردم ارزش نهاده و خواسته است که اسرار مردم آشکار نشود. البته اگر انجام گناه به‌گونه‌اي بود که چهار نفر عادل با هم آن را شاهد بودند، آن هم به‌گونه‌ای‌که جاي هيچ شبهه‌اي براي آن چهار نفر عادل باقي نماند، در اين هنگام بايد حد الهي اجرا شود؛ ولي تا جايي که ممکن است، نبايد اسرار مردم فاش شود و حتي نبايد به‌گونه‌اي رفتار کرد که خودِ شخص گناهکار بفهمد که ديگران از گناه او خبر دارند تا مبادا خجالت‏زده شود.

اما گاه فرد گناهکار، انساني لاابالي است. اين فرد اگرچه در خلوت مرتکب گناه شده است، از اينکه ديگران متوجه عمل او شوند، به‌هيچ‌وجه احساس شرم نمي‏کند. درباره چنين فردي، مانند کسي که از گناه خود خجالت مي‏کشد و شرمسار مي‏شود،