بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٧ - ١ تعليم جاهل

کرده است؛ چراکه او گمان مي‏کند وظيفه خود را به‌درستي انجام مي‏دهد، و ازاين‌روي به‌آساني نمي‏پذيرد که مرتکب خطا شده است. در مرحله بعد، پس از اينکه او پذيرفت اشتباه مي‏کند، بايد عمل صحيح را به او تعليم داد. روزي امام حسن(عليه السلام) و امام حسين(عليه السلام) ـ در دوران کودکي‌ـ پيرمردي را ديدند که به‌غلط وضو مي‏گرفت. ازاين‌رو، آنان تصميم گرفتند تا روش صحيحِ وضو گرفتن را به او بياموزند. نزد او رفتند و سلام کردند و گفتند که ما دو برادر، مي‏خواهيم وضو بگيريم؛ شما ببينيد که وضوي کدام‌يک از ما بهتر از ديگري است. پيرمرد موافقت کرد و دو برادر نزد او وضو گرفتند. پيرمرد ايستاد و پس از مشاهده وضو گرفتن آنان دريافت که ايشان چه منظوري داشته ‏اند. ازاين‌روي به حسنين(عليه السلام) گفت: پدر و مادرم فداي شما باد. هر دو خوب وضو مي‏گيريد؛ اين من بودم که اشتباه مي‏کردم.[١]

هر سه نمونه، یعنی جاهل قاصر، جاهل مقصر و جاهل مرکب، نيازمند تعليم و آموزش‏اند و بايد مسائل شرعي را به آنان تعليم داد. اما درباره هر گروه ‏بايد روش‌ها، متناسب با سن، استعداد و موقعيت اجتماعي افراد باشد تا انسان در امر به معروف و نهي از منکر موفق شود. اينکه انسان تنها براي «اتمام حجت» چيزي بگويد، کافي نيست. در جامعه اسلامي بايد افراد يا نهادهايي باشند که با روش‌هاي مناسب عهده‏دار تعليم شوند. شرايط هريک از اين موارد متفاوت است.