بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٢ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

امام حسين(عليه السلام) درصدد انجام يک وظيفه مقدّس، يعني امر به معروف و نهي از منکر بود، و سرانجام، به هدف خود نيز دست يافت. حاصل اين امر به معروف و نهي از منکر عبارت بود از هدايت و شناساندن حق و باطل به انسان‌ها. البته همچون دیگر انبياي الهي و امامان معصوم(عليهم السلام) درصورتي‌که مردم حاضر مي‌شدند رهبري ايشان را بپذيرند، ايشان حکومت نيز تشکيل مي‏دادند؛ زيرا تشکيل حکومت در صورتي ميسّر مي‌شود که مردم بپذيرند و اقدام‌کنندگان را ياري کنند؛ چنان‏که امير مؤمنان(عليه السلام) در خطبه شقشقيه فرمود:أَمَا وَ‌الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّه وَ‌بَرَأَ النَّسَمَه لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ‌قِيَامُ الْحُجَّه به وجود النَّاصِرِ وَ‌مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَي الْعُلَمَاءِ أَلَّا يُقَارُّوا عَلَي کظَّه ظَالِمٍ وَ‌لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَأَلْقَيْتُ حَبْلَهَا عَلَي غَارِبِهَا؛[١] «سوگند به خدايي که دانه را شکافت و جان را آفريد، اگر حضور فراوان بيعت‌کنندگان نبود، و ياران حجت را بر من تمام نمي‌کردند، و اگر خداوند از علما عهد و پيمان نگرفته بود که برابر شکم‌بارگيِ ستمگران و گرسنگي مظلومان سکوت نکنند، مهار شتر خلافت را بر کوهان آن انداخته، رهايش مي‌ساختم».

بنابراين اگر مردم به تشکيل حکومت از سوی امام حسين(عليه السلام) راضي مي‌شدند، ايشان موظف بودند که به اين تکليف عمل کنند؛ اما اگر مردم به چنين امري تن در ندادند، وظيفه تشکيل حکومت از ايشان ساقط مي‏شود، ولي وظيفه هدايت همچنان باقي است. پس اين وظيفه هيچ‏گاه برداشته نمي‏شود، و اگر راه ديگري نباشد، بايد مانند امام حسين(عليه السلام) مردم