بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٧ - ٢ تذکر و موعظه

نصيحت کرد و نتايج دنيوي و اخروي اين عمل را براي او باز گفت تا تشويق شود و گناه را ترک کند. حتي در صورت امکان، بهتر است غير از تشويق زباني، تشويق‌هاي ديگري نيز براي جذب او انجام داد؛ مثلاً کساني که توانايي دارند، او را مهمان کنند، او را به سفري ببرند يا از وي پذيرايي کنند. اين تشويق، به نوع گناه و اطلاعاتي که اشخاص پيدا مي‏کنند، بستگي دارد. بنابراين مرحله اول امر به معروف و نهي از منکر اين اشخاص بايد با نرمي، ملاطفت، ادب و تشويق همراه باشد. اگر نهي از منکر در مرحله اول اثر نکرد، نوبت به مرحله دوم مي‏رسد. در اين مرحله، نخست بايد چهره درهم کشيد. اما اگر اخم کردن و چهره درهم کشيدن نيز تأثير نگذاشت، بايد با خشم و غضب، و تندي برخورد کرد و با لحني آمرانه فرد را از گناه برحذر داشت. مصداق قدر متيقن امر به معروف، که همه معاني امر به معروف در آن جاري مي‏شود، همين قِسم است. اگر گفتار آمرانه نيز تأثير نداشت، مي‏توان شخص گناهکار را تهديد کرد که اگر دست از گناه برندارد، او را به مراجع ذي‏صلاح معرفي خواهند کرد. مراجع ذي‏صلاح، مانند نيروي انتظامي و قوه قضائيه، نيز حق دارند بر اساس قانون با او رفتار کنند. البته تعزير و زنداني کردن مراحلي دارد که در قانون تعيين شده است. اين تدريج در مراحل امر به معروف بايد مراعات شود تا بي‏سبب به کسي تندي و بي‏احترامي نشود.

گفتني است که بايد مراقب بود تا در اين کار افراط و تفريط صورت نگيرد. بعضي حوادث، عکس‏العمل کارهاي ديگرند؛ زيرا گاه