کساني بودند که نه‏تنها خود صيد نمي‏کردند، ديگران را نيز از اين کار منع، و گناه آنان را گوشزد مي‏کردند. دسته دوم که خود، گناهکاران را از صيدِ روز شنبه نهي نمي‏کردند، به دسته سوم مي‏گفتند: نهي کردن آنان سودي ندارد؛ از‌این‌روی آنان را به حال خود رها کنيد تا خداوند، در موعد خود، آنها را هلاک سازد. به‌هرحال از ميان اين سه گروه، دسته‌اي که نهي از منکر مي‏کردند، به‏رغم بي‏تأثير بودن عملشان، نجات يافتند، و دو دسته ديگر دچار عذاب الهي شدند.

پس بر اساس آيات و روايات موجود درزمينه سرگذشت اصحاب سبت، مشخص گرديد که: اولاً امر به معروف و نهي از منکر، منحصر به اسلام نيست و در تمام اديان الهي ديگر نيز مطرح بوده است؛ ثانياً در هنگام نزول عذاب، تنها کساني که به اين تکليف عمل مي‏کردند، نجات مي‌يافتند.

د) علي(عليه السلام) در خطبه ١٩٢ نهج البلاغه، در توصيه‌اي، به عبرت‌گيري از سرنوشت گذشتگان و يادآوري دور شدن آنان از رحمت الهي به سبب ترک امر به معروف و نهي از منکر توجه مي‌دهند: وَ‌إِنَّ عِنْدَکمُ الْأَمْثَالَ مِنْ بَأْسِ اللَّهِ وَقَوَارِعِهِ وَأَيَّامِهِ وَوَقَائِعِهِ، فَلَا تَسْتَبْطِئُوا وَعِيدَهُ جَهْلًا بِأَخْذِهِ وَتَهَاوُناً بِبَطْشِهِ وَيَأْساً مِنْ بَأْسِهِ، فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَلْعَنِ الْقَرْنَ الْمَاضِيَ بَيْنَ أَيْدِيکمْ إِلَّا لِتَرْکهِمُ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْيَ عَنِ الْمُنْکرِ، فَلَعَنَ اللَّهُ السُّفَهَاءَ لِرُکوبِ الْمَعَاصِي وَالْحُلَمَاءَ لِتَرْک التَّنَاهِي. أَلَا وَقَدْ قَطَعْتُمْ قَيْدَ الْإِسْلَامِ وَعَطَّلْتُمْ حُدُودَهُ وَأَمَتُّمْ أَحْکامَهُ. أَلَا وَقَدْ أَمَرَنِيَ اللَّهُ بِقِتَالِ أَهْلِ الْبَغْيِ وَالنَّکثِ وَالْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ؛[١] «مردم، از مثل‌هاي قرآن درباره کساني که عذاب و کيفر شدند، و روزهاي سخت آنان، و

[١] علي، نهج البلاغه، خطبه ١٩٢، ص٣٩٦.