بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٦ - ٢ تذکر و موعظه

پنهان‏کاري و حفظ سر لازم نيست؛ اما درعين‌حال، بايد به‌گونه‌ای او را از منکر نهي کرد و به‌گونه‌اي محرمانه و خصوصي به او تذکر داد تا کساني که از گناه او بي‏خبرند، بي‏جهت مطلع نشوند و اين امر سبب اشاعه فحشا و از بين رفتن قبح گناه نگردد. در قِسم پیش که گناهکار دوست ندارد کسي از گناه او باخبر شود و تجاهر به فسق نمي‏کند، بايد راز او پنهان بماند و آبرويش نريزد؛ درعين‌اينکه بايد کوشید شخص گناهکار متنبه گردد؛ براي نمونه با کلي‏گويي، او را متوجه گناهش ساخت يا حديث و داستاني بيان کرد که پند گيرد، يا او را به مجلس موعظه‏اي راهنمايي کرد تا پند و اندرز در او مؤثر افتد. اما اگر کسي تجاهر به فسق کند و در حضور ديگران مرتکب گناه شود و از اين عمل خود احساس شرمساري نکند، امر به معروف و نهي از منکر درباره چنين کسي سخت‏تر از ديگران است. بااينکه برخورد با چنين فردي مراحلي دارد، اما مسئله حفظ سر مطرح نيست، و ضرورتي ندارد به‌گونه‏اي به او تذکر داد که متوجه نشود از گناه او خبر دارند؛ زيرا او خود از اينکه در حضور ديگران مرتکب گناه شود، باکي ندارد و براي آبروي خود ارزش قائل نيست. در اين صورت، ديگران لازم نيست در حال امر به معروف و نهي از منکر هم آبروي او را حفظ کنند.

در اينجا نيز بايد مراحلي را براي امر به معروف در نظر گرفت؛ در وهله اول، با ادب و احترام، و با نرمي بايد او را موعظه کرد و از او خواست که گناه را ترک، يا به وظيفه واجب خود عمل کند. بايد او را