بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦ - ٣ مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه

مي‏کنند. از اين منظر، اگر از کسي رفتاري غيراخلاقي سر زد، کسي حق ندارد در جایگاه يک برادر مسلمان و با کمال مهرباني و ادب، به او تذکر دهد که کاري غير‌اخلاقي و ناروا انجام داده و در دنيا و آخرت دچار خسران شده است. اگر هم کسي اين تذکر را بيان کند، با ناراحتي، از او روي برمي­تابانند، يا به دليل دخالت در امور ديگران، به او اعتراض مي‌کنند. اما اسلام تأکيد دارد که افراد، همان­گونه که در برابر بهداشت محيط خود مسئوليت دارند، در رفتار ديگران هم مسئول‌اند و همان‌گونه که کسي حق ندارد آب شهر را مسموم کند، حق ندارد فضاي فرهنگي يک شهر اسلامي را مسموم کند. اگر کسي برخلاف اين مسير گام برداشت، بايد تحت تعقيب قرار گيرد. تمام افراد جامعه در زمان ايجاد يک ناهنجاري اخلاقي در جامعه مسئوليت دارند و موظف‌اند بنابر مراتب مختلف امر به معروف و نهي از منکر، به وظيفه خود عمل کنند.

بنابراين عمل به امر به معروف و نهي از منکر، يک ويژگي مهم جامعه اسلامي است که بر اساس فرهنگ اصيل ديني شکل گرفته است و عنصري محوري شمرده مي‌شود: فريضه عظيمه بها تُقام الفرايض.[١] بر اساس اين روايت، اين فريضه، از هر واجبي واجب‌تر است و قوام دیگر واجبات هم بستگي به انجام آن دارد؛ درصورتي‌که به اين واجب عمل گرديد، دیگر واجبات هم جايگاه خود را پيدا خواهند کرد. حفظ امنيت، سلامت و بهداشت، جلوگيري از بحران‌هاي اقتصادي و فقر، تأمين