بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨ - ٣ مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه

محدود نمي‏شود، بلکه مسلمانان بايد به امر معنوي نيز توجه داشته باشند. اگر کسي کاري انجام مي‏دهد که سبب فساد معنوي جامعه مي‏شود، بايد وي را از آن کار نهي کرد. بلکه در امور معنوي نهي از منکر لزوم بيشتري دارد؛ زيرا آنچه به روح انسان و امور معنوي او باز مي‏گردد، مهم‏تر از ماديات و اموري است که به جسم و دنياي او مربوط مي‏شود. ماديات، فاني و تمام‏شدني، اما امور معنوي، باقي و پايدارند؛ همان‏گونه که صحيح نيست در مقابل کسي که مي‏خواهد خود را درون چاهي بيندازد، بي‏اعتنا بود، يا کسي که مي‏خواهد خود را از بالاي پلْ درون رودخانه اندازد تا غرق شود، يا در آتش بيندازد و خود را بسوزاند؛ زيرا وجدان انسان برنمی‌تابد که بگذارد شخصي، فقط به اين دليل که خودش خواسته است، برضد خود هر کاري بکند:

چو مي‌بيني که نابينا و چاه است*****اگر خامـوش بنشيني گناه است[١]

درحالي‌که نهي ديگران، از امور دنيايي و مادي، که ضرر و درد آنها موقتي و تمام‏شدني است، ضرورت دارد، درباره گناه، که سبب عذاب ابدي مي‏شود، به‌طريق‌اولي لازم است. خداوند متعالی در قرآن مي‏فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ کفَرُواْ بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا کلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُواْ الْعَذَابَ إِنَّ اللّهَ کانَ عَزِيزًا حَکيماً؛[٢] «کساني که به آيات ما کافر شدند به‌زودي آنها را در آتشي وارد مي‌کنيم که هرگاه پوست تن آنها بريان شود و بسوزد، آن را با پوست‌هاي ديگري جايگزين سازيم تا عذاب الهي