بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٠ - ٣ مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه

عمل شود، به واجبات ديگر نيز عمل خواهد شد، و اگر این کار ترک شود، بقيه واجبات نيز ترک مي‏شوند.

حاصل آنکه، دست‌کم، به همان اندازه که ما در برابر شخص خود مسئوليت داريم، در برابر خانواده‏، فرزندان، همسايگان، شهروندان و تمام مسلمانان روي زمين نيز مسئوليم. حتي بالاتر از اين، ما در برابر تمام انسان‌هاي روي زمين مسئوليم. درواقع، اسلام و قرآن رحمت براي جهانيان است[١] و ما به‌منزله کسي که اين رحمت جهاني را به امانت در دست داريم، بايد آن را به ديگران برسانيم: إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُکمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَي أَهْلِهَا؛[٢] «خداوند به شما فرمان مي‌دهد که امانت‌ها را به صاحبانش بدهيد». سنت الهي بر اين قرار گرفته که بعد از انبيا(صلي الله عليه و آله)، پيروانشان، معارف ايشان را به ديگران برسانند؛ ازاين‌رو بر ماست که اسلام را به ديگران بشناسانيم و اگر کساني نيز پیش از اين، اسلام را شناخته و داخل آن شده‌اند، و نيازمند راهنمايي ما هستند، به ايشان ياري رسانيم. بديهي است که دراين‌زمينه، مسئوليت ما در قبال مسلماناني که وارد حوزه اسلام گرديده­اند، در قیاس با کساني که هيچ شناختي از دين اسلام ندارند، جدي‌تر است؛ چه رسد به شيعياني که افزون بر اسلام، مذهب حق يعني تشيع را شناخته‌اند، اما براي اجراي دينشان و تحقق بخشيدن به اهداف مذهبي‏شان، نيازمند کمک و راهنمايي ما هستند. بنابراين براي احياي دين در عالم، موظفيم اول در خانه خود، سپس شهر