بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٩ - ٣ مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه

را بچشند». بنابر فرمايش خداوند متعال، اين روند که کافران در جهنم مي‏سوزند و پوست آنها بر اثر سوختن خاکستر مي‏شود و دوباره بر بدن ايشان پوست جديدي مي‏رويد، تمام‏شدني نيست. اينان افرادي هستند که از فرمان خدايْ‌تعالي سرپيچي کرده و مرتکب گناه شده‌اند. وقتي کسي چنين گناهي مرتکب مي‏شود که سرانجام آن، صدها مرتبه بالاتر از اين است که آن فرد خود را در آتش اين دنيا بيندازد و بسوزاند، آيا با وجدان انسان سازگار است که دست اين فرد را نگيرد و او را از گناه دور نسازد؟ ازاين‌روي، امر به معروف و نهي از منکر در اسلام فقط به ضررهاي مادي باز نمي‏گردد، بلکه اسلام مي‏گويد جلو گناه را هم بگيريد؛ زيرا گناهکار به عذاب ابدي آخرت دچار مي‏شود.

در فرهنگ غرب چنين حقي به کسي نمي‏دهند تا بتواند مانع ارتکاب گناه ديگران شود يا در امور معنوي ديگر افراد جامعه دخالت کند. اگر کسي نيز چنين کاري کند، او را سرزنش مي‏کنند. ولي در اسلام، اين‏گونه نيست. در مکتب اسلام همه مؤمنان به‌منزله يک پيکرند؛ همان‏گونه که خود را از گناه دور مي‏سازند، وظيفه دارند ديگران را نيز از گناه دور کنند. در اسلام، افزون بر بينش اخلاقي و عاطفي که انسان را وامي‏دارد تا مانع از سوختن ديگري بر اثر گناه شود، امر الهي و دستور خداوند نيز وجود دارد که مؤمنان نگذارند افراد جامعه بر اثر گناه بسوزند. اين کار از مهم‏ترين واجبات است و همان‌گونه که ذکر گرديد، در روايات، فريضه عظيمي خوانده شده است که ديگر فرايض به‌واسطه آن پايدارند. اگر در جامعه به امر به معروف