بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٨ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

آن حاکم ستمکار محشور کند». مردم، آگاه باشيد! اين مردم (بني‌اميه) اطاعت شيطان را به جان خريدند و اطاعت خدا را رها کردند و فساد را آشکار، و حدود الهي را ترک، و بيت‌المال را غارت کردند و حرام خدا را حلال، و حلال خدا را حرام شمردند، و من از ديگران، سزاوارترم که براي تغيير اين وضع قيام کنم».

بر اساس اين بيان، اگر کسي مشاهده کند که فرد سلطه‏‌جويي با زور بر ديگران چيره شده، پيمان خدا و عهد عبوديت[١] را مي‏شکند و با دستورهای پيامبر(صلي الله عليه و آله) مخالفت مي‏ورزد و با ظلم و تعدي با مردم رفتار مي‏کند، بايد با گفتار و رفتار خود بکوشد تا وضع موجود را تغيير دهد؛ و‌الّا خداوند حق دارد او را نيز با همان ستمکار وارد جهنم کند تا در آنجا با او هم‏نشين شود؛ زيرا سکوت در برابر منکر، امضاي عمل کسي است که مرتکب آن شده است.

در آن زمان، بني‏اميه ملازم اطاعت شيطان شدند و از پيروي خدا روي گردانيدند؛ درنتيجه فساد را در جامعه ظاهر، و حدود الهي را نيز تعطيل کردند؛ در آنجا که بايد دست دزد را بريد، نمي‏بريدند؛ جايي که بايد زاني و زانيه را تازيانه زد، نمي‏زدند؛ و ديگر احکام الهي را اجرا نمی‌کردند. در فرهنگ امام حسين(عليه السلام) اين قبيل امور، تعطيل حدود الهي، و از جمله مصاديق فساد است. آنان همچنين بيت‌المالي را که بايد صرف همه مسلمانان شود و امکاناتي که بايد به گونه يکسان، در اختيار همگان قرار گيرد، به نزديکان و خويشان مي‌دادند و حلال خدا را حرام، و حرام