بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٤ - ٥ مقابله با تهاجم فرهنگي

آرامش دعوت کنند. اگر هنگام خطر، و به ‏ويژه خطرهاي معنوي که مردم حساسيت چنداني درباره آنها ندارند، آرام سخن بگويند، کسي بيدار نمي‏شود؛ زيرا طبيعت بشر بيشتر با امور حسي انس دارد و آنچه فراتر از حسيات او باشد، زود باور نمي‏کند.

اگر به ما بگويند که اموال ما را مي‏برند، به‌سرعت مي‏فهميم. ولي اگر بگويند دينمان را به تاراج مي‏برند، باور نمي‏کنيم و به نماز خواندن و روزه گرفتنمان دل خوش مي‏داريم، و درک نمي‏کنيم که چگونه دين ما را مي‏برند. درحالي‌که اگر توجه کنيم مي‏بينيم ايمان سال گذشته ما با ايمان امسال تفاوت دارد. سال گذشته به خدا و پيامبر(صلي الله عليه و آله) يقين داشتيم، اما امسال شک مي‏کنيم. براي نمونه، امسال گاهي ممکن است به ذهن ما خطور کند که شايد آنچه عالمان دين مي‏گويند، صحيح نباشد؛ زيرا کساني سخناني متناقض با سخنان روحانيان مي‏گويند که در دانشگاه‌هاي لندن درس خوانده‏اند و شايد بهتر از اين روحانيان مسائل را بفهمند. دين انسان اين‏گونه به‌تدريج رنگ مي‏بازد، و او وقتي به خود مي‏آيد که ديگر از دينش چيزي باقي نمانده است. اما کسي که بيدار و هوشمند است، از دور حضور دشمن را درک مي‏کند و مي‏تواند هدف و حرکات او را ارزيابي کند و مي‏تواند حدس بزند که اکنون به چه کاري مشغول است. اين‌گونه متوجه کردن جامعه به خطر دشمن، گونه‏اي نهي از منکر است. خطرهاي بزرگي ايمان جامعه را تهديد مي‏کند که اگر به آنها توجه نشود، ضررشان دامانِ همه مردم را مي‏گيرد؛ زيرا اگر جوانان بي‏ايمان شوند، مفاسد اخلاقي، از جمله اعتياد، ايدز، جنايت و قاچاق جامعه را فرا خواهد گرفت.