بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩ - ٢ امر به معروف و نهي از منکر، ضرورتي عقلي

است و از‌این‌روی شاهديم که تا اين مراحل هم گسترش يافته است که مردم کشوري به کشور ديگري، به قوانينی همچون مجازات همجنس‌بازان و اعدام قاچاقچيان اعتراض مي‏کنند و اين‌گونه اعمال را ناقض حق حيات براي انسان‌ها به‌شمار مي‌آورند. البته چنين توجيهاتي بر اساس نگاه خوش‌بينانه به چنين سازمان‌هايي است؛ وگرنه با نگاه بدبينانه هم مي­توان به عملکرد اين‌گونه سازمان‌ها پرداخت که در گفتار حاضر مجال آن نيست.

مسئله اساسي اين است که اصل مبارزه با کار ناشايست و ناروا نه‌تنها در جامعه اسلامي، بلکه در همه جوامع مطرح است. حال تعيين اينکه واقعاً چه عملي منکر است و چه عملي معروف، کلام ديگري است که خود جاي بحث دارد. به‌عبارت‌ديگر، عقل هر انساني حکم مي‌کند که بايد با منکرات، کارهاي زشت، و هر عملي که حقوق انسان را از بين مي‏برد، مبارزه کرد؛ اما اينکه مصداق اين منکرات کدام است، اختلاف نظر وجود دارد. برخي اعدام قاچاقچي حرفه­اي، که عامل فلج شدن و مرگ تدريجي هزاران انسان مي‏شود، و برخي ديگر آزاد گذاشتن او را مصداق ظلم به جامعه تلقي مي­کنند. همچنين برخي ايجاد خانه‏هاي امن براي همجنس‏بازان و مراکز معروف مختص آنان با پرچم مشخص و امکان ترويج تفکر آنان از طريق کتابخانه، فيلم، هنرکده، فرهنگ‌سرا و نظاير آنها را مصداق ظلم به انسانيت مي­دانند، و برخي ديگر مجازات کردن همجنس‏بازان و محدود کردن آنان را ظلم قلمداد مي­کنند. در مسائل فراوان ديگري نيز شاهد چنين اختلافاتي هستيم. در اين امور، هرچند